Tanrı kızdı mı bilmiyorum ama, ben kızdım.
Herkese kızdım. Kendime kızdım. Evrene kızdım. Kadere ve kedere kızdım. Yolun sabitliğine ve çiçeksizliğine balkonların ve değiştirmenin mümkün olmadığı nüanslara, kızdım.. En çok da "büyüyünce geçer" telkine kızdım. Hiç geçmedi ve ne olduğunu, neye ait olduğunu bilmediğim ozon deliği büyüklüğünde kederli bir oyuk var içimde. Büyüyünce oyuk da büyüyor belki. Kim bilmiyor ki,, çünkü ne büyüyünce ne de öpülünce geçmediğini yaranın. Tanrım, geçmedi. Artık esirge ve bağışla beni...!
Ezel Roz MANAZ
التعليقات