Salkımsöğüt

Nazım Hikmet Ran

Akıyordu su 

gösterip aynasında söğüt ağaçlarını. 

Salkımsöğütler yıkıyordu suda saçlarını! 

Yanan yalın kılıçları çarparak söğütlere 

koşuyordu kızıl atlılar güneşin battığı yere! 

Birden 

bire kuş gibi 

vurulmuş gibi 

kanadından 

yaralı bir atlı yuvarlandı atından! 

Bağırmadı, 

gidenleri geri çağırmadı, 

baktı yalnız dolu gözlerle 

uzaklaşan atlıların parıldayan nallarına! 

Ah ne yazık! 

Ne yazık ki ona 

dörtnal giden atların köpüklü boynuna bir daha yatmayacak, 

beyaz orduların ardında kılıç oynatmayacak! 

Nal sesleri sönüyor perde perde, 

atlılar kayboluyor güneşin battığı yerde! 

Atlılar atlılar kızıl atlılar, 

atları rüzgâr kanatlılar! 

Atları rüzgâr kanat... 

Atları rüzgâr... 

Atları... 

At... 

Rüzgâr kanatlı atlılar gibi geçti hayat! 

Akar suyun sesi dindi. 

Gölgeler gölgelendi 

renkler silindi. 

Siyah örtüler indi 

mavi gözlerine, 

sarktı salkımsöğütler 

sarı saçlarının 

üzerine! 

Ağlama salkımsöğüt, 

ağlama, 

Kara suyun aynasında el bağlama! 

el bağlama! 

ağlama!

1928