Nasıl oldu bilmiyorum , sen yokken ben ;

gene nefes aldım

gene cigara sardım acı bafra tütünüyle.

kalbime inat gene bayram etti ciğerlerim.

Sen yokken ben ;

gene kadıköy-eminönü vapurulya efkar taşıdım ,

kıyıdan kıyıya..

simidimi balıklara verdim , yüreğimi martılara.

Taksimde çiçekçiden gene çiçek almadım sen yokken ben ;

Zira denize düştü bir yangın gibi son çiçeğim sen gidiyorken..

Galatada kulenın başı yere değdi , geri dönmem diyorken.

Sen yokken , Sen yokken ben ;

gene dolaştım atakum sahillerinde...

Sevgililer gördüm , yürekleri ellerinde..

gene taşları tekmeledim , ayağımla ismini yazdım kumsalsa.

gene poyraz yedim , gene lodos yedim , gene üşüdüm , gene hastalandım.

ama bu kez bile isteye ilaçlarımı yanıma almadım.

sen yokken gene mahalle kahvesine gittim

gene çay içtim , gene batak oynadım ;

gene batmışlığıma doymadım.

Rakıyı gene veresiye aldım sülo babadan ;

koynumda taşıdım , gazeteye sarmadım.

zil zurna içtim sarhoş olmadım.

sen yokken ben gene balık tuttum ; kedilerim palazlandı

ben gene doymadım.....

şiir yazdım sen yokken , gene başlık koymadım.

çorabımı yıkadım sen yokken ,

pantolonumu gene yatağımın altında ütüledim

duş aldım , ıslık çaldım , yolda kaldım , maziye daldım ;

bu kez inat ettim , hayalini çalmadım...

gene komşulara uğradım , gene hal hatır sordum ,

dibe vurmuşluğumu gene sakladım , mahallenin delisi gibi güldüm.

gene sokaklardaydım , gene top oynadım çocuklarla...

gene gol oldum , gene yağdım iki taş arasındaki o mesafeye..

sen yokken ben ; işe gittim , işten kaçtım

gene öfkelendim , gene duruldum , gene her zamanki kurşunla ;

yokluğunla vuruldum.....

gene cola içtim sen yokken ben ;

gene üç kapağa bir tabak aldım.

gene çay demledim , gene ocağı açık unuttum ,

gene çaydanlığı yaktım..

pencereyi kapattım , perdeyi çektim...

günler sonra ilk kez uyuyacaktım....

Sen yokken ben en çok gene KENDİMDEN KAÇTIM....

Şerif KORKMAZ