Çok fazla birşey istemedim aslında. Biraz kitap, biraz müzik, biraz yol yeterdi kırgınlığımı avutmaya.
Yürüdüm
Saatlerce hayatın atardamarlarına basarak. 17 çeşit insan tanıdım. 17'inci kattan düşerken hayata. Radyoda çalan dilini bilmediğim onlarca şarkıyı hafızama kaydettim. Yol bitmedi, dert dinmedi. Oysa yol çizgilerini de çok severdim ben. Hiç bitmeyecek gibi olurdu ama eninde sonunda biterdi. Zaten 'çizgileri olmamalı yolların' derdi babam. Ve sonuna da eklerdi 'Yol dediğin karanlık olmalı. İnsan yüreğinin yettiği kadarı ile aydınlatmalı.' Ne anlatmak istediğini hiçbir zaman anlamazdım. Çok sonraları anladım. O zaman da kimseye anlatamadım. Sanırım bazı şeyleri anlayınca anlatamıyor insan.
Yol karanlık
İnsan yalnız.
Mesud Topal
Comentários