Bu kadarım.

Günlük üç yüz kırk iki kelime ve seksen altı bin dörtyüz yetmiş nefes. Bir miktar kalp atışı ve çokça yalnızlık hissi... Biraz uykusuzluk, biraz boyun ağrısı...

Her neyse işte bu kadarım ben!

Şimdi yolun en karanlık taraflarından gidiyorum. En çok ben üşüyorum. En temiz ben seviyorum aslında. En güzel ben nefret ediyorum. Dokunamıyorum bazen kimseye. Bazen de soluksuz sevişiyorum.

Bu kadarım işte...

Çok eski bir anım vardı. Çok eskiye bıraktım. Ne zamandır yeni ayakkabı giymiyorum. Kapşonlu kabanlar falan da almıyorum artık mağazalardan.yapmaktan bıkmadığım o en sevimsiz şakalarımla dolaşıyorum ortalıkta. Bir sürü şarkı öğrendim. Onlarla yaşıyorum. İncitiyorlar. Bırak incitsinler.

Kar falan yağıyor kışları. Ben hiç dokunmuyorum. Büyüdüm ben. Kayıp düşmemek için dikkatle yürüyorum.

Ve bu kadarım işte! Ortalama on iki bin beş yüz seksen hayal kırıklığı ve bir miktar yanlış anlaşılmalar...