Affet;

Kirliydi ellerim…

Kirlendi,

Kırıldı dokunduğum çiçeklerin...

Affet;

İçime alevler düşerken gökyüzünden,

İsyan ederken her an

Ve yorulmuşken yaşamaktan

Seni sevdim haddim olmadan...

Affet;

Seni düşünmek öyle güzeldi ki,

Işığını yüreğime her bıraktığında

Biraz daha anlamını kaybetti gerçekler,

Biraz daha soluklaştı hayat...

Affet beni...

Seni severken

Korumak istedim her şeyden

En çok da kendimden;

Başaramadım...

Affet...

Murat Karpat