Birçok şeye çokça yersiz üzülmeyi, küçücük şeyleri dert edip hayatı kendime zindan etmeyi, bazen günlük hayatın demdemesine kapılıp bu dünyaya aldanabiliyor olmayı, biraz daha sabredememeyi, beslenmeme dikkat edemiyor oluşumu, işimi kendimden çok önemsememi ve dostlarımı bazen ihmâl etmek zorunda kalışımı, kendimi ifâde edemeyişimi, sonra da neden beni anlamıyor ki diye düşünüp enaniyete kapılıyor olma hissini, çabuk sevinip çabuk üzülüyor olmayı, yükseklik korkumu, çok üşümemi, merdiven inerken zorlanmayı, âni baş dönmelerimi ve çarçabuk hastalanabilmeyi, takıntılı davranışlarımı...

sevsem mi sevmesem mi bilmiyorum