Sünnet diye hep maddi şeyleri göz önüne almışız. Cübbe,

sarık, sakal gibi maddi şeyleri peygamber efendimiz böyle giyiniyor,

böyle yapıyor diye taklit etmişiz. Hâlbuki bunlar Arap

âleminin o günkü genel giyecekleri ve âdetleri. Efendimiz Arap

olduğu için o da aynı giysiler ve şekil içerisinde, yani ona özel

değil! O sırada Ebu Cehil’in de cübbesi, sarığı, sakalı vardı. O

toplumdan peygamber efendimizi ayıran özellikler ise çok farklı.

Âdeta o toplum içerisinde tek kalmış gibi. En önemli özellikleri

Muhammed’ül Emin lakabıyla anılması ve güzel ahlakı. Bu günkü

toplumda kaç tane emin insan tanıyorsunuz? Çevrenize bir

bakın; paranızı, namusunuzu, çocuklarınızı, kime emanet edebilirsiniz?

Her şeyiyle emin olabileceğiniz kimi tanıyorsunuz. Biz

önce bu sünneti yerine getirmeye çalışmalıyız. Önce emin insan

olmaya çalışmalıyız. Ama her şeyinden emin; elinden, dilinden,

belinden. Yapabiliyorsak asıl sünnet budur. Peygamberimiz

mana insanıydı ama biz mana insanı olamadığımız için sadece

maddeyi görüyoruz, maddeyi taklit ediyoruz. Manayı taklit etmeye

gücümüz yetmiyor, nefsimiz izin vermiyor.