Bir kabus mu,gerçek mi inan bilmiyorum...Her gece yanı başımda bir cesetle uyuyorum...

Sabah sana olan tüm nefretimi öperek uyanıyorum.

Aynadaki seni öldürüp,lavaboda kanlı ellerimi yıkayıp,her gün biraz daha hafiflemesi gerekirken,ağırlaşan yokluğunla yapıyorum kahvaltımı...

Masada son çayla bir sigara yaktığımda,tırnaklarının uzadığını fark ediyorum birden.İçeriden tırnak makasını alıp,tırnaklarını kesiyorum. Hani bir yerden sonra uzamazdı ölülerin tırnakları?!

Ruhumu tırmalayan tırnaklarını kesiyorum.Ben kesiyorum,onlar uzuyor,kestikçe uzuyorlar...

Uyanıyorum, "Geçti, geçecek"diyorum.

Bir gün geçecek...

Kendimi kandırıyorum,

"Ben kendimi sıkça kandırırım bilirsin...