Sen kırk yılda bir gibisin.

Sen içimdeki çocuğun sessiz çığlığı,

Sen içimdeki yaşlı adamın yalnızlığındaki görünmeyen yüzüsün.

Hiç yazılmamış ve belki de hiç yazılmayacak alın yazımsın,

Ve hiç yaşayamayacağım ikinci hayatımsın.

Sen ilksin…

İlk aşık olduğum, ilk çıktığım, ilk üzüldüğüm değilsin

Ama sadece ilksin.

Kimsin?

Nerden geldin?

Nereye gidiyorsun bilmiyorum,

Ama biliyorum “Gideceksin”.

Yüzüne baktığım zaman gördüklerimi bağırmak istiyorum

Ama korkuyorum bir daha görememekten.

Ve susuyorum…

Bu ben değilim aslında

Korkan, susan,kaçan…

Kim bilir belki de bu senin hayat boyu üzerinde çalıştığın,

Usta hareketlerle şekil verdiğin,

Ruhunun bir kısmını üzerine üflediğin,

Ve bana verdiğin bir sanat eseri.

Senin Şekillendirdiğin hayatın bir parçasıyım.

Bu Benmiyim bilmiyorum.

Sen en az ortak özelliği olanımsın,

Sen en küçüğüsün hayatımın

Ve en büyüğü kalbimin.

Kalabalıkta ki yalnızlığım,

Gürültünün ortasındaki sessizliğim,

Unutmadığım birkaç isimden biri,

Ve sen ilk sustuğumsun.

Sen yolda yürürken hayalini kurduğum

Ama hayallerime sığamayacağın kadara güzel olan

Ve bi o kadara da ulaşamayacağımsın…

Sen, hep hayalini kurduğum

Kimselerin ve benim de bilmediğim o yerde

Denize bakan ağaçların arasındaki ahşap evimin önünde

Yakamozu seyreden kişisin…

Sen aşkımla kalbini vurmak istediğim,

Ama vuramadığım tek hedefsin.

Sen benim yağmurlu ve karanlık bir gecenden amansız çıkıp gelen

Müjdeli haberimsin.

Sen yüzüne severek dokunmak istediğim

Ama bir türlü dokunamadığım ilk insansın.

Sen ilk yazdığım değil

İlk sakladığım şiirsin.

Sen ilk girdiğim sınav değil,

İlk kaybettiğim sınavsın.

Sen yaşadığım değil

Yaşamadığım hayatımsın.

Ve sen hayatımın ilk sonusun.

Sen bu kokuşmuş dünyada yıllardır aradığım ve geç bulduğum

Masum çocuk yüzüsün.

Uzağımdaki yakınım, yakınımdaki uzağımsın.

En yakınında olmak istediğim ama en uzağında olmam gerekensin.

Ve aslında sen ilk ve teksin.