Sevgili küçük meleğim alekseyevna'(m)....

Neler oldu bize meleğim...sanki tabiatın bütün afatı bizim coğrafyada cereyan etmekte...bu kıyılarımı döven dalgalar , sismik bir ölçümü olmayan yüreğimdeki bu zelzeleler , bu hanemi viran kılan hoyrat fırtına , bu tufan bu boran nedendir...içimdeki bütüüüün fayları kırdın...artçıl mı bu suskunluğun....daha büyük felaketleri tetikler mi dersin...yokluğundan daha büyük felaket mi olur sanırsın...bu akşam bütün yüklemleri çaldın cümlelerimden...adı bile konulmamış babası belirsiz bir çocuk ağırlığında yokluğunu attın içime....hani yıkılmadım , ayaktayım mertebesinden sözüm ona mutluluğa şiir yazdım güya....hayatımın en berbat denemesiydi...uyakları redifleri hak getire , bir yarım kafiyesi bile olmadı hayatımın bu en kepaze anının...sanki yıllardır ensemi sıcak tutan saçlarımı kesmiş gibiyim...üşüyorum,içim ür-peri-yor meleğim....sen , koca metropolün şuh kadını ; bu kasabayı viran ettin...talan ettin derme çatma kulubemi...eğreti duruyordu biliyorum , senin gökdelenlerinin gölgesinde bir köpek kulubesi cılızlığındaydı...ama o benim sığınabileceğim tek limanımdı kelebek narinim...köhneydi , bir taka bağlayacak babası bile yoktu...benimdi ve bütün azlıkların pençesinde o bana çoktu...şimdi bilmem hangi görünmez yakındasın ; gülmektesin halime...gül....hatta bununla da yetinme , bütüüüüün varlığını teslim et rastlayabilirsen bu aşşkın emsaline...insan bazen kendini çok kaptırıyor değil mi işine...sahi , sen NE İŞ YAPIYORDUN ?....

Şrf KRKMZ