Tıklım tıklım dolu kalabalık yerde kalmak ne zormuş be anne, Hani demiştin ya anne

İnsanlar seni üzdükce içine kapanacaksın diye içine kapandıkca yalnız kalacaksın diye işte şimdi öyleyim be anne

Ğök gürlüyor yerler kayıyor ayaklarımın altında tüm çiçeklerim sus puz olmuş benle konuşmuyorlar be anne

Saçlarıma aklar dolmuş yüzümde yılların acı yorgunlugu dost diye bildigim insanların kahrını çekiyorum be anne..

Her kime sevmeyi sevilmeyi ögrettimse hep vefasız çıktılar her kim için ölüme gittimse onlar beni yerden yere vurdular anne

Yagmayan yagmurlarda ısandım geceyle gündüzü bir birine karıştırdım herkes gülerken ben tek başıma agladım be anne..

Canımdan can aldılar gülüşlerimi çaldılar yarınlarıma zehir dogradılar oldukları gibi görünmediler beni benden aldılar be anne..

Ğülmeden aglatmayı ögrettiler derdimin üstüne dert kattılar kalabalıgın içinde bir başıma bıraktılar geldikleri gibi gittiler be anne

Sevgi yerine göz yaşı verdiler seven yüregimi kin nefretle doldurdular bana bir gülüşü çok gördüler ölmeden öldürdüler be anne..

Sevmek sevilmek bilmediler kolumu kanadımı kırdılar kanayan yarayı bile kanattılar anlamadan sormadan yargıladılar vefasızlıgın adını aşk ve sevgi koydular be anne

Varmış gibi davrandılar ama hiç olmadılar keşkelerle hayatımı mahfettiler o toz konduramadıgım o çok sevdigim insanlar hep aglattılar be anne..

Ğüneş dogdu yine gün oldu sandım herkesi kendim gibi bildim tertemiz yüregimi kıymet bilmeyenlere verdim umut ve hayallerimi yaktılar be anne Üzerime üçüştüler paramparça ettiler yaşayan bir ölüye çevirdiler diri diri mezara koydular bunu çok sevdigim deger verdigim insanlar yaptı be anne sen hep haklıydın be anne. Var günümde dostum olanlar zor günümde sırtlarını döndüler be anne

Yinede olsun be anne vurdular yıktılar hallerimi yıktılar ama yinede yüregimin güzelliginden hiç birşey kaybetmedim ANNEEE...