Hava puslu... Perdeyi aralamak gelmiyor içimden. Korkularım,arzularım,can kırıklarım,beklentilerim,özlemlerim Hepsi odamın içinde yatıyor benimle. Pencereyi açsam çıkıp gidecekler belki. Çıkıp gidecekler ve kalacağım seninle. Ama daha erken... Kurt ulumaları kulaklarımda hala geçmişten . Kuytu ormanların karanlık serinliklerinin üzerime attığı örtüyü kaldırmak zor. İninden çıkan sincapların bulduğu cevizleri kırdıkları anın mutluluğu var tabii içimde bir yerlerde ama su içen Geyiklerin Aslan'lara yem olma tereddütü de yanıbaşında hemen beynimde.. Çok ta suçlamamalıyız birbirimizi aslında . Anı yaşarken içine polyyanna kaçmış çocukların umursamazlığı var belki ikimizde de ama sonrasında Napolyon'un Josephin'e ihanetinin korkusu da yok değil içimizde. Zaten yaşadıklarımız yaşanmışlıklarımızın bir fazlası bile değil daha. Sadece özlediklerimizin kapıyı çalması. Sonuna kadar aralamaya korktuğumuzdan kapıları,içeri giren ümitlerin birkaç kırıntısı. Farkındayız farkındalıklarımızın .... Farkında olmayanlardan dolayı bir araya gelişimiz zaten. Hepimiz söz vermişizdir bir daha kanmayacağım diye geçmişi terkederken. Ama yine de daha erken. Zaten ,zaten neler saçmalıyorum . Ne gerek var bu kadar zor terimlere,devrik cümlelere,yorulmuş beyinlere. Sen bana seni sevecek kadar vakit vermişken. Murat Zafer ARSLAN