Vurulmadan acıyı, kaybolmadan yalnızlığı fark edemez insan. Bir gün ışığı yahut bir yağmur tanesiyle varoluyorum. Yalnız düşlerim üstüme serpmeden ölü tohumları ben sabahın ilk ışıklarıyla kaydoluyorum. Ben senden birşey anladım dünya, ne sevdin ne sevdirdin. Yaşamın kıyısına bir adım kala, fazla değil sadece bir adım kala, kırdın tüm umutlarımı. Sen kırdıkça ben direndim, ama artık nafile haykırışlara bel bağlamıyorum. Gördün mü be dünya. Ben artık ne aşka ne de sevdaya inanmıyorum...