Sen... Varlığı cellat olan , seeeen... insanlığımı gözlerimin maviliğinde sallandıran , Sen ; Varlığına aç yüreğime yokluğu ballandıran... Senmisin , yoksa sana olan tutku(m)mu beni böyle, Yalpa yalpa , ıslak bir fok gibi sahillerine vuran... Emeklemekte diye sol yanım , Çocuk korkutur gibi üstüme salma gözlerini.. Bak , tanrıya yemin olsun göre göre ölürsün Gözlerimde boğarım gözlerini... Sen , hira dağına inmiş nur olsan , Ben papazı olurum mabedimin ; Kudret olsan , kelam olsan , tevsir olsan aşkıma , Sokmam bir harfini ruhumun satırına... Evet ! koştum aşkına , safa ile merve arasında koşar gibi hacer; Bil ve asla unutma ; kemale ermek için minada şeytan taşlar nefer... Şerif KORKMAZ.