Sokma koynuma yokluğunu sevgili, Sokma ; Siyah bir iplik gibi örmesin tan yerimi yokluğun. Sokma koynuma yokluğunu, henüz damağımdayken çokluğun.. Erguvan morluğunda hayallerim var, İçinde sen salınan... VE sen, VE sen, Son nağmesin kulaklarımda çalınan... Sokma koynuma yokluğunu, Eylül meltemlerine sürü kokunu, Hazan olsun ömrüm... Yaşatma eeeey sevgili, yaşatma bana yokluğunu... Ben ki bu canı fincanlarına gömdüm... Şerif Korkmaz