Mutluluk çocukluğumuzda kaldı ne çok mutluyduk çocukluğumuzda oyun oynardık mutlu olurduk. O zamanlardan belliymiş hayatın bir oyuna bağlı olduğu insanlar hep oynuyorlar. Yönetmen olsaydım eğer baş rol teklif ederdim o insanlara öyle ki kusursuz oynuyorlar... İzin veriyoruz bizi üzmelerine , canımızı yakıyor iki yüzlü o sahte insanlar , kendimize kızıp duruyoruz nasıl da inanıp , bağlandık bu insanlara diye... Hep çocuk kalmak istemişimdir ben , herşeyden habersiz çocuk kalmak istedim , çünkü büyüdükçe büyüdü acılarımız , büyüdükçe yandı canımız. Hayatı öğrendik , insanları öğrendik çünkü... Oysa ki çocuk kalsaydım hep ,ne güzel mutlu olurdum bir bilseniz , çocukken oynadığım oyunların mutluluğunu veremeyen insanlar var şimdi... Sanki herşey mutsuzluğa kurulu , bu dünya da mutlu olmayı özlediğim kadar hiçbir şeyi özlemedim. Ben bir çocuk kadar içten , masum gülmeyi özledim... Bir çocuk kadar saf ve temiz sevebilen insanları özledim... Çocukluğumu özledim ben... Bir içimdeki çocuk kaldı , şimdi arada çıkıp oynuyor , mutlu oluyorum kısa süre , büyümek bu kadar mı masraflı ? Elimde olsaydı da çocuk kalsaydım hep... Ve milyonlarca insan , bir çocuk kadar mutlu olamıyor artık...