Bilemedim kıymetini. İçimden geldiği gibi sarılamadım, doya doya sevemedim seni. "Seni seviyorum" diyemedim, yaptığın fedakârlıkları göremedim. Hep utandım, hep çekindim, daha çok zamanım var sandım. Sen sanki hep olacakmışsın, hiç gitmeyecekmişsin gibi hissettim. Oysa şimdi bir kere sarılabilsem sana, bir kere öpebilsem ellerini; doya doya bir kere sevebilsem seni.

Seni çok özlediğim de, erkenden yatağa giriyorum. Belki rüyamda görürüm diye erkenden uyumak istiyorum. Her gece dua ediyorum Allah'a, seni bana bir kere göstermesi için; rüyamda bile olsa sımsıkı sarılabilmem için. Başımı yastığa koyunca beni uyuttuğun günler geliyor aklıma, hastalandığım da baş ucumda beklediğin saatler. Ellerimi öperdin yatağıma yatırdığın da. "Yapma" derdim, "benim seninkilerini öpmem lazım"; "evladın olunca anlarsın" derdin. Sen beni uyutunca hep rahat uyurdum, huzur verirdi varlığın. Bütün dertlerimi unuturdum, çünkü sen yanımdaydın. Bir bilsen şimdi o günleri nasıl arıyorum, bir bilsen nasıl özlüyorum seni. Oysa ne kadar sıradandı her şey, ne kadar da günlük.

Geç anladım kimsenin sen gibi sevmediğini, kimsenin sen gibi düşünmediğini. Doğruymuş, cennet senin ayaklarının altındaymış. Ben senin kıymetini çok geç anladım anne.

😭😭😭😭😭😭