orta halli bir çay bahçesinde oturuyordum...bütün dikkatimi önümdeki samuray sudoku bulmacasına vermiştim...yaşlı bir amca yanıma gelip oturdu.. -- evladım bir bardak su verirmisin dedi.. belliki beni görevli sanmıştı...ekledi peşinden ; ölmüşlerinin ruhuna gitsin...suyunu verdim içti..gözlerindeki ani parıltıya bakılırsa epey yanmıştı amcanın yüreği , serinlediğini hissettim...suyu yutuşu , demircinin dövdüğü kızgın çeliği suya daldırması gibiydi..amca bardağı masaya bırakırken dedim ki ; --ruhu olanlar ölmezler bey amca... ayağa kalktı , sakalını hafif hafif kaşıdı dudaklarından ''hııım'' diye bir ses çıkartırken...elini omuzuma attı , bir kaç kez omuzumu dövdü..hafif hafif bir kaç kez sirkeledi beni ve ; ---ölmezler evlat ölmezler..lakin okadar çok canlı ölü var ki , ben karıştırdım sanırım dedi ve gitti...Şerif KORKMAZ