İnsanlar ne kadar sahte, hayat ne kadar karanlık; hiç mi yürekten sevecek insan yok, hiç mi samimiyet? Karşılık beklemeden sevecek hiç mi kimse kalmadı? Menfaat ve çıkar bu kadar mı soğuttu yürekleri? Yoruldum be Anne, inan çok yoruldum. İnsan 18 yaşında hayata küser mi, hayallerinden vazgeçer mi, bu kadar acı çeker mi? İnsan bu yaşta bu kadar yorulur mu? Ben yoruldum, hem de çok yoruldum. Sevmekten yoruldum, incinipte incitmemekten yoruldum, başkaları üzülmesin diye kendimi üzmekten yoruldum. Her şeyi anlayıpta, hiç anlaşılmamaktan yoruldum. Samimiyeti kuytu köşelerde aramaktan, sahteliği her sokakta görmekten usandım. Ağır geliyor yüreğime, bu kadar sahteliği kabullenip onlar gibi olmak; "insanlar değişti, sende değiş" demek, ağır geliyor yüreğime. Her defasında kendimi sorgulamak zoruma gidiyor. "Bu farklı olsun, bu diğerleri gibi olmasın, bu iyi olsun, bu dürüst olsun, bu sevsin" diye dua eder mi insan? İnsan yaşamaktan yorulur mu?

Ben yoruldum Anne, hemde çok yoruldum.