Kime neye kızgın olduğu çok da belli değildi halinden ama burnundan soluduğu ayandı....kızgın bir ses tonuyla çıkıştı şaire o gökkuşağı rengi gözleri olan güzel kadın ; ben sevgiye ne açım nede muhtaç ,beni neden seviyorsun ki dedi... şair şaşkındı...zira geberesiye sevgiği , müptelası olduğu kadından bunu beklemiyordu...usul usul neredeyse kodlama tonunda söze başladı ; ben dedi şar , ben .şey ,eee seni seviyorum evet..severkende herhangi bir matematiksel hesabım olmadı....kadın galiba hafif gülümseme mi gösterdi , yoksa dudaklarında böyle hafif bi değişim mi oldu ne , öncekinin aksine neredeyse cümleyi yutarak mırıldandı... ''aşkta matematik olmaz zaten'' e bunun üzerine uyuyabilirdi şair herhalde..avazı çıktığı kadar ; seni seviyorum ulaaaaaaaan balköpüğüm diye bağırdı ve gözlerden kayboldu.. Şerif KORKMAZ.