yorgunduk ikimizde...ama tutkulu bir sevdamız vardı hal-u hazırda hayatımızın orta yerinde...bedenlerimiz nefes nefese bir köşede sızmış olsa da yüreğimizin gücü hizmetçi kılıyordu bizi bize....bütün yorgunluğuna rağmen '' kahve pişireyim mi bi'tanem '' dedi...göz--göze geldik , ben döktüm yüzümü...yanılmıştı ; nasıl olur da unutur bedenime onun gözlerinden başka kahvenin giremeyeceğini...Şerif KORKMAZ.