Etrafıma dönüp şöyle bir bakıyorum, herkes ne kadar da mutlu, herkes ne kadar da neşeli. Sevdiğini almış herkes yanına, gelişi güzel yaşıyor. Ne şikayet ediyor ne isyan. Yüzler de tebessüm, gönüllerde rahatlık.

Bir ben beceremiyorum yaşamayı, bir ben gülemiyorum. İçimden geldiği gibi bir ben mutlu olamıyorum. Yüreğim de hep bir acı, göğsüm de hep bir sancı. Durup durup aklıma geliyorsun, durup durup yüreğime düşüyorsun. Tam bir şeyler yoluna girecek sanıyorum, bir hüzün çöküyor kalbime. İçim daralıyor, kalbim acıyor. Biraz gülecek olsam, geçmişe dalıyor gözlerim. Tek bir anını bile unutamadığım anılar düşüyor aklıma. Beraber gülüp beraber ağladığımız hatıralar canlanıyor gözüm de. Öyle çok özlüyorum ki seni, öyle çok istiyorum ki seni; ne mutlu olabiliyorum sensiz ne de kendim. Olmuyor, beceremiyorum, eskisi gibi olamıyorum. Mutluluğu sana hapsettim ben, gülüşlerimi geçmişe sakladım. Aşkı sende kaybettim, yüreğimi sen de bıraktım. Ne yaşamayı becerebildim senden sonra ne de yeniden sevmeyi.