Hava puslu;alabildiğince kasavet vehmine bürümüş kendini.sağanak-sağanak sensizlik yağmakta semadan yüreğime.Hükümsüzlükleri zayılıklarından mütevellit hislerim,sırılsıklam olmakta her yani sensizlik dolu bu köhne sokaklarda.hiç bir ummanım sütliman değil artık.öyle yaman esiyor ki sensizliğin poyrazı , büsbütün alaborayım.şimdi hangi liman kucak açar bu eğreti yüreğe?.haydi diyelim buldu kendisi gibi derme-çatma bir liman ; orada kalabilirliği ne kadar bir zaman?. kim kaptanına klavuzluk eder enginlere ulaştırmak için ? .kim göze alabilir , istihap haddinden fazla sensizlik taşıdığı için yelkenleri kırık , rotası şaşmış içi dışını aşmış bu köhne gemide yeni şeylerin keşfinin kaşifi olabilmeyi ? .sen , eeeey hayatının en eskisi;senden daha yeni neyim var? .nasıl tahammül edebileceksin ; sağanak sağanak yağan sensizliğin kudurttuğu bu azgın dalgaların altında , kalan ömrümü bir kaç akıl fukarası dalgıcın meraklarını giderdiği bir batık olarak geçirmeme ? .Oysa biz , oysa biz kavli olan iki yürek değilmiydik ? . ama şimdi , sevmelerin çolpa , muhabbetine kırk yıl hatır katan o kahvemsi gözlerin kapalı ve gitmelerin çok uluslu güç gibi ezici...evet , ben beni yönetiyorum ; benim yasamı , benim tasamı ben tüzüklüyorum...ne yasama uyuyorsun , ne tasama elemin var ; peki bu danıştaylığın niye ? neyi denetliyorsun ?. nedendir bu şikayetlerin ? .bilmezmisin ki 'muddei iddaasını ispatla mükelleftir'.ummanlarım sütliman olmayabilir, lakin ; sütbeyez hislerimdi kalkan ettiğim kasavetli sensizliğime.bu azrail pencesi ağırlığında ki saklanmalarına rağmen , bütün şiir lirikliğindeki hislerim sanaydı.naatlarımda ferlenen o gözlerine mukabil senin caizen ne oldu dersin?sevdan kadar gerçek koca bir hiç ! .şimdi yakıyorsun bütün gemileri , öyle mi?yak...salla da olsa , salda da olsam ben yinede varırım limanıma... Yüreğim pusulalarımın skalası , ve aşşkım ibresi bütün pusulalarımın..ve bu skala üzerindeki ibrenin yönü sensin... SEN BENİM FIRTINALI DENİZLERDE Kİ KÖHNE LİMANIM...(sın)... Şerif KORKMAZ....