Sonbahar... Sarı yapraklara mektuplar yazma vakti... Rüzgarın yüzümü okşadığı sabahlar. Okula giden çocukların neşeli çığlıkları sokakta. Hepsi tasasız ,umursuz. Kokusu sinmiş aşkların, balkondaki Saraypatı'ların üstüne. Fincanda yalnızlık kahvesi. Çok önemli olmayan telvesi, bakılmak istenmeyen falından ötürü. Kışa hazırlanan karıncaların çalışkanlığının aksine tembel bedenim. Sorarsanız: yok bir nedenim.. Güneş te karamsar çıkıp çıkmamakta bulutların arasından. Sabah güneşi sidikliye vururmuş rivayetinden korkuyla çıksa da kaçıracağım zaten yüzümü. Ağır ağır ayaklanıp yollara düşme zamanı. Boğuyor şehrin çığlıkları beni artık. Bir küçük sandal ,bir olta ve tahtadan kulübe özlemim. Bi de kocaman omuz arıyor dayanmak için gözlerim. Neyse gidiyorum yavaştan. Sabah sabah ağır gelmesin sözlerim. Murat Zafer ARSLAN...