Dalından düşen kestaneler gibi kalbim. Dikenli. Kozalaklar gibi. Parça parça bir bütün. İçim gözüküyor dışarıdan. Şeffaf tenim. Bedenim ağaç. Herşey düşmüş içime. Gözyaşları da ayağa kaldırır bazen. Sulamak gerek kalbimi. Konar bir kuş belki üstüne kimbilir. Ya gagalar gider. Ya küçücük yüreği ile çarpar bende. Atayım diye bekler. Gökyüzü mavi olduğu sürece çok siyah olmaz hayat. Ölmeyi tercih etmiyorsa beyin Bitmemiştir yüreğin. Çıkar dikeninden kestaneyi. Kozalaklar uzun yaşar unutma. Murat Zafer ARSLAN