Kestane ormanlarından geçtik Çürük ışıkları güneşin. Kuytu ve sessiz ... Soğuk. Uluyan kurtlar vardı. Sesleri açık bağrımızında yankılanan. Düğmeleri kopuk gömleklerimiz. Korku tünelleri boylu boyunca ağaçlar arası. Işık çok uzak... Koştukça kanayan ayaklarımız ve gittikçe uzaklaşan aydınlık. Labirente düşmüş fareler gibi. Bir o yana bir bu yana savrulduk çarpa çarpa yaşlı ağaç gövdelerine. Gece çöktüğünde sığındığımız kovukta uyuduk birbirimizde. Sabah yatağımızda uyandık. Büyümüştük.. Ne kadar çok şey öğretmişti bize hayat. Gülmüştük. Sırdı bu.... Saklamıştık... Şimdi yazdım... Herkes öğrendi... Rüyaymış dedi. Şaşırdım... Çocuktuk.... korkmuştuk... Ondan susmuştuk. Murat Zafer ARSLAN