KENDİMDEN ÖZÜR diliyorum...

Yaşadığım süre boyunca hep MERHAMETİMİN

arkasından yürüdüm, beklentilerimi arkada

BIRAKTIM. Kimseden bir şey BEKLEMEDİM, doğrusu

bu sanıyordum çünkü. Yaşadıklarımı

yaşayamadıklarımı İÇİMDE sakladım, SUSTUM

bastırdım olsun dedim İNSANLIK bende kalsın.

Verdim, hep VERDİM karşılığını alıp alamadığıma

BAKMADAN, aslında güçlü olmak değildi istediğim,

ama olmak ZORUNDAYDIM ve oldum......

Kendimi hep ERTELEDİM. Kimsenin beni

anlamadığını bildiğim halde hayatıma girenleri bana

verilmiş KUTSAL bir görev olarak gördüm. Herkesi

mutlu etmek zorundayım ZANNETTİM. Benimde

mutlu olmam gerektiğini UNUTMUŞUM.. Görevim

neyse en iyisini yapmalıydım ki VİCDANIM rahat

etmeliydi. Birilerinin de bana karşı GÖREVLERİ

olduğunu hiçe saymışım oysa...

NE YAZIK Kİ; Karşımdakilerin EKSİKLERİNİ

tamamlamaya çalışırken, onların HATALARINI

görmeye vaktim kalmamış SANKİ. Beni ÜZMELERİNE

bakmadan, karşılığında ne ALDIĞIMA ne hissettiğime

ALDIRIŞ etmeden hep VERDİM..

Kendimi nasılda UNUTMUŞUM.. unutturmuşlar

aslında. PARAMPARÇA olmuş KALBİME, doğruları

söylemeye çalışan BEYNİME, mutsuz YÜZÜME

hep SUS dedim. Sen SUS.. Kendime HAKSIZLIK ettim,

kimseye etmediğim kadar.

Kendime Geldiğimde ise YORGUN, yılgın, bitkin bir

köşede saklanıp ağlayan ÇOCUK olarak buldum. Ve

ona elimi uzattım diyebildiğim tek şey " GEÇTİ ", bir

daha seni kimse ÜZEMEYECEK. Şimdi senden ÖZÜR

diliyorum. Seni bu kadar HİÇE saydığım için,

insanların seni bu kadar ÜZMELERİNE müsade

ettiğim için, seni hiç bir zaman DİNLEMEDİĞİM için,

üzerine bu kadar SORUMLULUK yüklediğim için,

hakkın olan bütün duyguları sana YAŞATAMADIĞIM

için...

Şimdi tekrar SÖYLÜYORUM.

İNSANLIĞIMDAN, KALBİMDEN, DUYGULARIMDAN,

ÇOCUKLUĞUMDAN, HİSLERİMDEN çok ÖZÜR

diliyorum... !

Galiba ben almadan vermenin ALLAH'a mahsus

olduğunu UNUTMUŞUM..