Hayatında bütün kapılar yüzüne kapanıyorsa sana bir şey

anlatılmak isteniyordur. Gerçek kapıya yönelmen içindir. Sevenler

ve sevilenler onun kapısını daima açık bulurlar. Diğerleri oradan

içeri giremezler. Bir anne kucağını açtıysa çocuğunu bekler. Asıl

şefkat kucağı, çocuğu içindir. Çocuk başka kapılara gitse de o şefkati

bulamaz. Bu hareketi sadece annesini küstürür. Annesi şakacıktan

saklanır onu izler, çocuk onu bulamadıkça ağlamaya başlar.

Ne kadar çok annesini arar, ne kadar çok ağlarsa annesi de o kadar

dayanamaz şefkat kollarını açar kendisini gösterir. Yavrusunu

sarar, sarmalar gözyaşlarını siler.

Çocuğun o andaki huzurunu ve mutluluğunu bir düşünün

dünyada hangi haz bunun yerini tutabilir, mutluluk, huzur işte

budur. İşte bizde böyle bir dönüş yapabilsek salyalar, sümükler

içinde hüngür hüngür ağlayıp pişmanlığımızı dile getirip o kucağa

kendimizi atabilsek, başka kapılara gittiğimiz için özür dilesek O

merhamet kucağı bize de açılır. Zaten hayatımızdaki tüm kapıların

kapanması o merhamet kucağına dönmemiz içindir. Bunu ne

kadar çabuk algılarsak, kapı kapı dolanmadan o kapılar yüzümüze

birer birer kapanmadan merhamet kucağına dönersek bizde sarılıp

sarmalanır gözyaşlarımız silinir ve hayatımızın geri kalanı o kucakta

geçer. Unutmayalım ki bizler üvey evlat değil özüz öz. Artık

başka kapılarda beklemekten, itip kakılmaktan, kapıların yüzü-

nüze kapanmasından bıkmadınız mı?