Kalbi avuçlarında atıyordu sanki piç şairin..öylesine sıkı sıkı yumruklaşmıştı pençeleri...çok sıklıkla konuşmazdı sahibiyle ama bu kez nefes nefese niyazdaydı ; Allahım aklıma mukayyet ol dedi...görünen o ki neye yada ne için bu derece kızgın olduğunu hiç bir zaman kimse anlamayacaktı....ama şair için bilinin bir realite her zaman taze çıkmıştır fırından ; o asla bir hiç için bu derece kaybetmez kendisini...

Şerif KORKMAZ.