Bir gemi düşünelim. Fırtınalı bir denizde yol alıyor. Dalgalar sanki bir dağ gibi. Koca gemi denizde bir fındık kabuğu gibi sallanıyor. Kaptan, tereddüt içinde; acaba doğru mu yol alıyorum, yoksa ters istikamete doğru mu gidiyoruz. Ne yapar? Çımacıya mı sorar, tayfaya mı sorar, aşçı yamağına mı sorar? Ne yapacağı belli. Önündeki pusulaya bakar, ona göre hareket eder. Efendim, adına hayat denilen, hayat mücadelesi denilen bu fırtınalı denizde yol alırken, bizim de yapacağımız aynı şey değil mi? Bizim pusulamız nedir? Kur’an-ı Kerim, Hadis-i Şerif ve Sünnet-i Seniyye. Bunlar olmadan hayat yoluna çıkmak demek bizi felakete götürmez mi? Fert olarak, aile olarak, toplum olarak ve bütün insanlık ailesi olarak. Filân âlim şunu söylüyor, söyleyebilir. Bu onun kişisel düşüncesidir. Filân yazar şu kanaatte, olabilir. Ama bunlardan bize ne? Yarın Allah’ın huzuruna çıktığımız zaman bize o âlimden, o yazardan sorulmayacak. Herkes kendi faturasını kendi ödeyecek. Öyle bir mahkeme ki, orada karının kocaya, ebeveynin evlâdına faydası olmayacak. Herkes kendi kendinden mesul olacak. Bizler Allah’a ve O’nun Resulüne ve o yüce Resulün getirdiği Kitaba gerçekten, yürekten inanmış olsak, bu sözlere gerek kalır mı? Pusula varken, bulaşıkçının sözüyle hareket eden bir kaptan ya aptaldır, geri zekâlıdır yahut delidir. siz o kitapçılardaki binlerce kitabın, yazarın sözüne değil, Allah’ın hak Kitabına ve onun yüce Peygamberinin sözlerine kulak verin ve ona göre hareket edin. Davranışlarınızı ona göre ayarlayın. Onları iyice öğrendikten, aile hayatınızda, iş hayatınızda, sosyal hayatınızda harfiyen yaşadıktan sonra, yani elinize o mübarek pusulayı aldıktan sonra, o pusulaya göre istikametinizi bulduktan sonra ister yüzlerce, ister binlerce kitap okuyun, o sizin bileceğiniz iş...