Egonun üç ana damarı vardır. Sahip olma duygusu, haklı

çıkma duygusu ve üstün olma duygusu, bu üç duygu insanın cennetini

cehenneme çevirir. İnsan ömrü boyunca sahip olmak, üstün

olmak ve haklı çıkma adına çalışır didinir durur. Sonunda sahip

olmanın da, üstün olmanın da, haklı olmanın da birer yalan olduğunu görür. Bunlara öyle odaklanır ki, hayatın diğer lezzetlerini,

güzelliklerini kaçırır. Örneğin sahip olma duygularından olan mal,

mülk, para, çocuk, eş sadece insanın bir zannıdır. İnsan bunlara

sahip olduğunu zanneder. Halbuki İnsan sahip olduğunu zannettiği

her şeyin esiridir. Bu esaretlerinden kurtulup Allah’a yüzünü

dönemez. Artık nefsini ve çevresindekilerinin nefsini memnun

edeceğim diye çırpınıp durur. Çünkü egosu beğenilmeyi ve takdir

edilmeyi arzular. Sahip olma duygusu ‘‘ben’’i besleyen en kuvvetli

damardır. İnsanın bebekliğinde başlayan benim duygusunun

düşüncesi ömrü boyunca devam eder. Hiçbir şeyin kendisinin olmadığını

anladığında da iş işten geçmiş olur. Kainatta sadece bir

sahip vardır O da yaratandır. Yani bir tane ev sahibi vardır gerisi

misafirdir.