seni yalnızlığından tanıdım

kirpikleri kırık çocuk

çiğneyip durduğun dudaklarından.

gözlerin küllenmiş yangın yeriydi

bir eylül göğünün bulut kümeleri

donuk bakışlarında;

hüznün nasıl da benziyordu

benim ilkgençliğime

ellerinden tanıdım seni

yüreğinin yansısı tedirgin ellerinden.

bir uzak boşluğa yağmur yağıyordu

-anılardan anılara ince çizikler…-

yüzün bir türkü sonrasının

kederli dalgınlığında;

güldün mü, ben mi yanıldım, bilemiyorum

ağıt gibi bir alay dudak uçlarında

gücenik duruşundan tanıdım seni.

seni kendimden tanıdım çocuk;

yüreği sürekli çiğnenen bir yol

gövdesi acılardan acılara köprü…

biraz öfke, biraz umut, çokça onur

olan kendimden.

eğildim öptüm yıkık alnından

uzaktın, kıyamadım sessizliğine

biraz daha dedim içimden, biraz daha;

gün olur, onuru güzel çocuk

acı da yakışır insanın yüreğine.

ŞÜKRÜ ERBAŞ