dünyayı iki kelimeye sığdırdım

tüm acıları iki damla gözyaşına

birgün bütün renklerim solacak biliyorum

ölümüm ihanetten olacak

yoksa ayrılık ta, hasret te

yaşanılabilir şeyler!

sevdim, tefekkürünü yitirmiş bir zahidim

sevdim, yarasalar çağında

adı şule bir çocuğun haysiyetiyle!

rüzgarı olan birgün eser

nasip bugüneymiş güzel kız

kalbini kırarsam beni bağışla

haritaların anlamadığı sınırsız bir bekleyişteyim

kaldı ki, savaş halinde bir ülkeyim

seni sevmek yenecek beni!

ne gam, sensiz bir yalan, vakitsiz bir isyanım

leylim, şirin sözlüm, aslım, asumanım

kerem eyle, bahar görsün ömr-ü hazanım!

bakışlarında boğulup

yerin dibine girdiysem

çiçek olmayı düşlediğimdendir

mavzer göğsünde birgün!

yekunu sensin hicranımın

mısralarca parçalandığım ama hiç azalmadığımsın

sen nazarımda fiyakalı bir sancı ve âlâ bir yanılgısın

sen yitirilmiş bir ihtilal çocuğunun

kahpe bir kurşun sabahı

kıyıya vurmuş cansız bedenisin

sen yoksun

ve ancak ümidim kadar varsın!

kahrıma libas aradığım şu zaman çarşısında

her defasında, alışveriş yapmadan eve döndüğümsün

ne ki bin yamalı urbamsın!

özlem yanaklarından süzülüp düşünce ellerine

ellerin pençesinde kıvrandığını düşün

canım sıkıldı sevgili

yüreğini sağa çekip indir şu serserileri!

indir paslı giyotini, say ki dünya yalanmış

tarihin bütün acılarını çeksin kalbim

bir tomurcuk düşmüş te bir deniz dalgalanmış

hasretin düştü içime, yüreğim yedi iklim!

bir anne çocuğunu uçuruma çağırır gibi

sana uçurdum sinemin tüm kanatlılarını

şimdi mektubu kayıp bir müntehirsem, bilinmesin diye

bir yürek büyüklüğünde yerin var bende

ve yerler yerine gözlerini mekan bildiğimden beri hasretimsin

sevgili sen bir intihardan başka birşey değilsin

ömrümün sonunu sana bağlamışsam

kalbimin çeperinde ışıldayan bir hançer gibi dolanıp duruyorsa sevdan

ve bir daha yanmak için, bir daha diriliyorsam her akşam

bu, benden değil

senin, o insanı toprağa çeken tedirgin duruşundan!

külfetsin işte, baştanbaşa külfet

bir yakıcı telaş, bir namahrem dokunuş

dursam, düşmez yakamdan ülfet

yürüsem, tükenmez sendeki yokuş!

bir sana yalnızım ey vaadedilmiş sızı

ölüm gibi herkese eşit değil

bir sana fazlayım diclenin asi kızı

bir sana fazla!

öfkelendiğim doğrudur

elini sıkmadan uğurladığın tövbe bilmez bir günahkârım

seni bütün mevcudiyetimle seviyorum yar

bildiğim ve bildiğin gibi değil

öyle yağışlardan yağmur, mevsimlerden baharla da değil

karla, kışla ve hergün pimi çekilmiş bir ıstırabın üstüne abanarak

yani güle benzeterek yahut kuğular gibi değil

memleketim gibi

duman-altı bir şehrin dağlara fısıldadığı gibi

tek başına, kifayetsiz ama özgürce!

doğrudur dilara

kutlama gecelerinde yasal yıldönümlerin

havai fişeklerce beyhude yaşadığım

lakin, kızgın bir mermi gibi

senden başka

şuramda taşıdığım, yalandır!

yalandır yılları bulmayan hasret

tutsana ellerimi, bağırıp çağırayım mı

sesimden ölüler geçiyor anlasana

beni sana çeken

beni hüsrana

beni bir çatışmanın ortasına çeken birşey var gözlerinde

değilse helak olayım!

şu yaralı sözcüklerim

hep aynı özneye bağlanan şu tutsak cümlelerim

ve şu devrik direncim

daha nasıl anlatayım

cahil nefsin tapınaklarını temizleyip dursun

ben ayaklarıma istikamet, hissiyatıma kıble bildim seni

boynuma sardığım

boyuna vurulduğumsun

ve tam ortasında dizaynsız bir kentin

vurulup düştüğümsün!

dünya, ey telaşsız gelin

senin de mürüvvetini görsün boşver

ben ömrüme düşürdüğün

küçücük haşiyelerin

sonbaharında

dökülür giderim!

çirkindir az sonra kazanacağın birini ebediyyen kaybetmek

ve gitmek, güya isteyerek, güya acılanmadan

diyarbakır, ey diyarbakır

ne dar geliyorsun bana öyle

sende çocuktum, sende büyüdüm

sende gördüm verilmeyen cezaların yersizliğini

oysa haketmeyen affedilmezdi!

sevgili, kim olduğunu açıklıyorum

eğer ben olmasam

eğer göğsümde sana dair bir cehennem taşımasam

ve eğer hâlâ anlamıyorsan bir hiçsin

değil mi ki, ayrılık hariç hiçbirşey değildir aşk

ey bir milat gibi bahtımıza düşen

hani sana yandık hep

sana sigara sardık, sana kahrolduk

seni misafir almadık gönlümüzün terasına

dilara, dünya dediğin bir kaşı etmeyen

ya da her ne isen

vakit gibi geçmiyor ihanet korkusu

desene bir hayalden ibaretmiş tüm sevinçlerimiz

ve hızla geçen sevdaymış

zaman yüreğinde durmuş desene!

sabır müsvedde bir arayıştır bende, bakmayın

acının kerametidir gülümseyişim

alıp başını giden sendin

çağıran sen

çiğneyen sen

çığ olup düşen sendin

çığlık çığlığa kaçan sen

ben ne yapayım

zorlanıyorum yokluğunu telaffuz ederken!

tarih düşünce deftere insan

ya da düşünce

anlıyor hoyratlığını tehir edilmenin

ara caddelerinde mavisiz bir kentin

ama artık olsan da olmasan da yalan

hoşçakal güzel insan

hayat sensiz, sadece sensizliği kattı hayatıma değişmedi

bildiğim, sana kendimi anlatamadım

geriye ne kaldıysa senindir!

bana gideceğini imâ etmişsin

git

bana dönmeyeceğini de

dönme!

sevginin aksine yürümekse asalet

ne kadar da asilsin öyle!