Bir fırtına ertesiydi gittiğin gün, tüm ümitlerin ertelendiği. Yalnızlığın miladı; ömrünün miadıydı. Nereye atsam kanadı ellerim, neyi tutsam parçalandı. Hoyrat bir acının düzenli nöbetleri başladı sonra, saati şaşmayan ve saadeti şaşıran ve bir damla hasretindi aslında bardağı taşıran. Katlanılmaz olan sadece yokluğun değil, en çok da beraber iken dinlediğimiz şarkılar, inadına buruk, inandına hüzünlü. Her hayalim iki kişilikti benim bu yüzden olmuyor artık üstüme, eğreti duruyor her sevincim. Yabancı artık yazdığım şiirler, sahipsiz hepsi. Dön demem, demeyeceğim, çünkü biliyorum ki yine aynı yerden kıracaksın kalbimi. Zaten dikiş tutmaz hislerim varken; bırak kan kaybından ölsün yüreğim. Belki böylesi ikimiz içinde en iyisi olur, ben aşkın azabından kurtulurum sen vicdan azabından...