Dardayım. Kimseye anlatamadığım bir darlığın içindeyim. Güneş bir tek benim için doğmuyor sanki. Üzerime ölü toprağı atılmış gibi. Evim başıma yakılırmış gibi. Gözlerim görmez, kulaklarım duymaz, dilim lal olmuş gibi. Ellerimin titremesi geri geldi. Geceleri yine uyuyamıyorum. En sevdiği oyuncağını kaybeden çocuk gibiyim. Böyle hani annesi babası soru sorduğunda onlara gülmeye çalışır da gözleri dolar ya, işte tam da öyleyim. Babasında azar işitirken halının desenlerini inceler gibiyim. Böyle sessiz, mahsun, bıkkın bir haldeyim. Kendime kızgın, hayata küskün bir haldeyim. Dışım gülerken kafamın içi, yüreğim hüngür hüngür ağlar bir haldeyim. Dışarda herkese gülücükler dağııtıp poliyannacılık oynayıp, evde kokunun hala durduğu yastığa kafamı gömüp, gözlerimden akan bu ara biraz daha tuzlu olan suyla ıslatıyorum. Şimdi gözlerim herkesi sana benzetiyor. Galiba gözlerim iyice bozuluyor. Galiba bende bana ait olan hiçbirşey kalmadı. Ben de kalan herşey artık sana ait...(T.A)