Yoksul olmak bir ayıp değil, utanılacak bir eksiklik değil. Üç kişilik eve iki balığın girmesinin, bir annenin çocuğunun önüne kurufasulyenin etlerini ayırmasının, bir babanın aynı kotu beş yıl giyip evladına oyuncak almasının kutsaliyetini bilirim. Kredi kartını uzattığında bakiye yeter mi yetmez mi endişesini, bir şişe kola bitmesin diye idareli içmeyi, üç dilim peynirle bir ekmeği doldurmasını da bilirim. Cepteki yoksunluktan çok yürekteki yoksunluk acıtıyor. Ceplerinden para fışkırsa da paylaşmayı, sevmeyi bilmeyen çok şey ıskalıyor. Ceplerin değil, yüreklerin yoksulluğu gerçek eksiklik. Bu fakir edebiyatı değil, Münir Özkul'un Yaşar Ustası'nın fabrikatör karşısındaki gücünün gerçeği... İnsan olamadıktan sonra, hiçbir zenginlik doyurmuyor...

Aret Vartanyan