Aslında bu resimde bir güvercin olmalıydı.

Kimse bilmez bendeki güvercin sevdasını.

Ama artık bakmıyorum... Tek güvercinim kaldı. O da depomun birinde yaşar. Yanlış anlamayın dışarı çok bıraktım ama bırakın uçup geri gelmesini hiç uçmaz.Zaten bilseydim güvercinlerin çocuklara ümit verdiğini başlamazdım güvercin beslemeye. Tek kalan güvercinimin adınıda Ümit koydum. Adaşız bir bakıma...

Ben güvercinleri salarken gökyüzüne çocuklar doluşurdu etrafıma ... Ümitli gözlerle seyrederdiler ... Ama bilemezdim özgürlüğe her gönderdiğim güvercinin çocuklar tarafından ümit olarak algılanacağını..

Bu yüzden tek kuşum olan ümidimi yanıma aldım salmıyorum gökyüzüne , salsamda gitmiyor artık. Biliriz gerçekten uçan güvercinler ümit olur çocuklara.

Ümit ümit olmasın...

Çocuklar boş yere üzülmesin.