ey yüzüne hasret kaldığım mavi,

o turuncudan düşme bakışlarını,

sonsuza denk,düşecek şekilde

gel! gözlerime devrimler gibi yık.

bilirsin beni,

yıkıntılar arasından bile seçerim

senin nazende yüreğini

büyük dağlar gibisin karşımda

ama bilirim seni

içindeki incelmiş hisleri

kırılmış yanlarını

ağrıyan tarafını

görürüm seni gözlerinde.

çocuk tarafını,

ağlayan harflerini

küsen darılan huylarını

okurum seni

milyon yıllık yoldan.

ellerini bilirim mesela

öyle karışımsız toprak gibidir

hani ne eksen bire yüz verir berekette tir.

mesela sonra o gülüşünü izlerim,

uzak yollardan

düşsüz rüyalardan

batımsız akşamlardan

gelmeyen gündüzlerden

güzelden öte sıcaktır gülüşün

savaşın ortasında sakinliğini yeni bulmuş gibidir.

bakanı uysallaştırır.

kirpiğin kaşına değemiyor sevgilim

istersen sol kaşının üzerindeki o ince nişana sor.

seni özlemenin neresindeyim,bakmıyorum artık

nede olsa ellerine değen kadar değilim.

şimdi suskun bir acının ortasına bağdaş kur

rüzgarın sesini al yanına

gecenin secdesini sür alnına

ve ayın gölgesi bir an saklaya bilir

billur gözlerinden yanağına süzülen

her damla hazineyi.

sen,bilme yine

özledim seni.