Hep aynı diye diye yılları tükettik. Ömürden çaldıkça, mutluluğa pay kaldı sandık. Mutluluk için çabalarken en sonunda yaşamayı unuttuk. Sonra bir işaret düştü mutluluk arayışında olan kalabalığa. Yaşamayı bilenlerin safında yalnızlık vardı. Birde özgürce koşacağı sonsuz bahçeler. Görünen ile görünmeyen arasında bilindik kıyaslar yapıldı. En zoru insanın bilmedikleri ile sınanmasıydı. Vedaları da yeni başlangıçlar kadar benimsemedik oysa.. Kendi senaryolarımızı görmez iken , başka hayatlarında seyrinden ders çıkarmayı bilemedik. Ve hayatı acı diye yargılamaya başladık.

Acı ya bir damla su katacak ferahlığı bile çok görerek....