" Bebeğimi görebilir miyim " dedi yeni anne. Kucağına yumuşak bir minik bebeği verildi,anne kundağı açtı şaşkınlıktan adeta nutku tutulmuştu. Bebeğin kulakları yoktu...Muayenelerde, bebeğin duyma yetisinin etkilenmediği , sadece görünüşü bozan bir kulak yoksunluğu olduğu anlaşıldı.

Aradan yıllar geçti, çocuk büyüdü ve okula başladı. Bir gün hıçkıra hıçkıra koşup annesşne sarıldı ve " Büyük bir çocuk bana ucube dedi..."

Küçük çocuk bu kadersizliğiyle büyüdü. Çok başarılı bir öğrenciydi. Annesi, genç insanların arasına karışmalısın diyordu, ancak aynı zamanda yüreğinde derin bir acıma ve şevkat hissediyordu.

Delikanlının babası, aile doktoru ile oğlunun sorunu ile ilgili görüştü ; " Hiç bir şey yapılamaz mı ? " diye sordu. Doktor " Eğer bir çift kulak bulunabilirse, organ nakli yapılabilir " dedi. Böyle bir insan aranmaya başlandı.

İki yıl sonra bit gün babası " Hastaneye gidiyorsun oğlum annen ve ben sana kulaklarını verecek birini bulduk ancak unutma bu bir sır." dedi.

Operasyon çok başarılı geçti. Yıllar sonra çocuk babasına sordu. " Bilmek istiyorum bana bu kadar büyük bir iyilik kim yaptı ? " dedi, babası " fakat anlaşma kesin, şu anda öğrenemezsin.."

Bu derin sır yıllar boyu gizlendi. Ancak bir gün açığa çıkma zamanı geldi... Hayatının en karanlık günlerinden birinde, annesinin cenazesi başında babasıyla birlikte bekliyordu. Babası yavasca elini annesinin başına uzattı; saçlarını eliyle geriye doğru itti; annesinin kulakları yoktu.

" Annen hiçbir zaman saçlarını kestirmek zorunda kalmadığından çok mutlu oldu " diye fısıldadı babası " ve hiç kimse , annenin daha az güzel olduğunu düşünmedi değil mi ? "

Gerçek güzellik fiziksel görünüşe bağlı değildir, ancak kalptedir !

Gerçek mutluluk , gördüğün şeyde değil , asıl görünmeyen yerdedir...

Gerçek sevgi , yapıldığı bilinen şeyde değil , yapıldığı halde bilinmeyen şeydedir !! "