Hayallerim ve ben yine gölgeler, karanlıklar ve hatıralar arasında sessizce yürümeye başladık. Seni gönlüme, zihnime, ömrüme umut diye yavaş yavaş çizmişimde haberim olmamış...

Biliyor musun,sana bu yazdıklarımı okuyanlar senin çok uzaklarda olduğunu sanmışlar.

Sevgi,aşkın ağırlığını taşıyacak kadar güçlü olmadı hiç bir zaman,tükendi umulmadık anda.Kara sevdaları gömdü karanlıklara.Hergün artan sevgi tükenmezdi elbet,saygı da olsaydı yanında.

Sevgi,ancak saygı ile kaldırabilirdi aşkın ağırlığını.Aşkın sadece sevmekten ibaret olduğunu sananlar yanıldılar her zaman.İşte onlar evliliğin,aşkı öldürdüğünü söyleyenlerdi.

Böyle kolay ölebilirmiydi aşk?Asla....Aşk öldükçe dirilmeyi bilir.Böyle olduğu içindir ki aşk asla ölmez sevgili.

Aşk sadece saygısızlığı sevmez ve kini de kabul etmez.Ve aşk asla ölmez ,kurallarına uymayanları terk eder.

Aşkın sözlerde değil gönüllerde var olacağını bilmeyenler,gönülden gelmeyen yolcuları ağırlamanın acısını çektiler daima.

Gerçek aşkı bilmeyenler,aşkı sözleriyle lekelediler.Halbuki aşk,günümüze saflığını koruyarak gelmişti.Ama yaşamayan ne bilebilirdi ki?

Sen bedenen yanımda değilsin belki de hiç olamayacaksın.Peki sensiz miyim?

Hayatım senken sensiz olan bir hayattan nasıl bahsedebilirim ki !!!

Aslında yaprak yaprak haykırışımdır.Seni yaşamak.Ve sırrı ifşa edilemeyen bir giz olur seni gönlümde taşımak.

Şafakta güneşi izlemek kadar güzel,kefen giymiş duygularımın yeniden doğuşunu görmek ve gönlümde senin izini sürmek....

Kim anlayabilir ki bende ki seni?

Seni haftalık değil,günlük değil,saatlik değil nefes arası yaşayan beni....kim anlayabilir?

Farkında mısın sevdiğim !! Yine ansızın hayallerime geldin ve ben yine senin adını sayıkladım.

Bu soğuk günde hayallerinizin sizi sarıp ısıtması dileğiyle iyi akşamlarınız olsun...