İsimsiz yazardan... Gerçek Aşklara...

Nereye baksam o gözler gelip beni bulur. Bu duyguların eşiğinde her nereye baksam sen olursun. Kah nakşettiğim resim, kah kıvrımları nda doğduğum kelime, belki içine düştüğüm her renk, beynimde gezinen her ayrıntı artık sen olmuşsun.

Aslında okuduğum her kitap, her şiir, dinlediğim her müzik seni söylüyor bana. Bana bakan her gözde senin şefkatini arıyorum. Benim için yaptığın fedakarlıkları düşününce aslında hep sen oluyorum.

Aslinda herkesin yaşadığı ancak bir çoğumuzun unuttuğu öyle bir sevda ki bu...

Öyle anlar geliyor ya-her birimizde olur bu, kahrı çekilmez anlar, karanlık ürpertici anlar, çıldırtıcı, yıpratıcı anlar... Kendimden kaçasım geldiğinde bile sen beni bırakmıyorsun.

Yüreğinde cennet ferahlığı bulunan Canım Annem....

Kendimi tanıdım tanıyalı hep sana yürüyorum. Mutlaka hep bir yanımdasın.,içimde,tam yüreğimin ortasındasın. Doğduğumda hissettiğim kokun bile beni hiç bırakmadı li sen nasıl bırakasın...

Şuan anlatımım eksik, ifadem eksik, cümlelerim eksik geliyor bana.

Aslında annelerimize bu kadar kısa yazacak değiliz. Kelimeler kelimeleri çağırıyor, sözler sözleri... Kalemim sen, mürekkebim sen. Ancak demem o ki galiba hepimizin gerçek aşkları annelerimiz.

Anneleri çocuklarından, çocuklarıda annelerinden ayırma yarabbim... Nasıl olur bilemem ama annelere evlat, evlatlarada anne acısı yaşatma Allah ım...

Hayirli akşamlarınız olsun....