Evliliği bir müessese, kurum, şirket gibi görmek çok tehlikeli. Böyle bir kimlik verdiğinde anlaşma, kapanma, sıkışma duygularını çağrıştırıyor. Mecbur kılınmak, bir yere bağlanmak gibi. Gerçek sevgi özgürdür. Görev için sevemezsin, söz verdiğin için sevemezsin, sadece sevdiğin için seversin. 'Sonsuza dek yanında olacağım' derken özgürce söyle,göreve başlayan asker edasıyla değil.Bu söz zorunluluğun değil,arzun oldugunda değerli.Evlilik olanın hep aynı kalmasını garanti arayışı olduğunda bitmeye mahkum. Öte yanda evlilik bir kaçış da olabilir. Cinselliği günahsız yaşayabilmek, kadının geleceğini bir anlamda sağlama alması, erkeğin kadını garantiye alması, liste beklentilere gore değişir. Sonuçta bir tür kontrat imzalanıyor. Pazarlık tarafı da var tabi. Sen bana sunu vereceksin ben de sana şunu.. Sen benim istediğim gibi giyineceksin, ben de seni seveceğim. Sen beni aldatmayacaksın ben de evde çocuklara bakmaktan gocunmayacağım. Beklentilere gore verilen taahütler… Oysa sevgi sonsuz özgürlüktür. Sevgi,aşk tanımlarda, zorlamalarda kaçar gider. Anlaşmalara, antlaşmalara ihtiyaç olmadan yaşandığında gerçektir.