Nasıl geçiyor bu ömür ..gençlik yıllarin da 18 yaşına basmayı ulaşılması çok güç bir şeymiş gibi heyecanla beklerken, kaç 18 yıl geçiyor hayret ediyor insan...rahmetli babam 83 yaşında ben hiç bir şey anlamadım nasıl bitti bu ömür dediğin de onun yarı yaşındaydım..

Bitmez dediğimiz günler bitiyor,gitmez dediklerimiz gidiyor olmaz dediklerimiz oluyor..seneler su misali akıp geçiyor..ve insan bunu yorulunca anlıyor...20 li yaşlar hayallerin kurulduğu hep kendi istedikleri olacakmış gibi hayatta, umutla cıvıl cıvıl planlar yaptığımız ancak yerini 30 lu yaşlara bırakınca hiç de öyle hayatın planlarla hayallerle gitmediğini kafana vura vura anlatıyor yıllar, size sunulanı kabul edip girdiğiniz mücadele de ne kendinize ayıracak bir zaman kalıyor ne o koşturmaca da geçen geriye dönük hesaplar, evlilik ,çocuk, iş hayatı sorumluluklar derken farkına varmadan hamur gibi yoğuruluyor insan...40 lı yaşlara geldiğinde ise ben ne ara bu yaşa geldim telaşıyla başlıyor aynaya baktıgınız da yüzünüz de belirmeye başlayan çizgiler imzalar, ve 40 dan sonra daha da hızlı akıyor zaman ..ne artık o enerji kalıyor bedende ne ruhta 20 li yaşlarda ki heyecan ,anlıyorki çoktan başlamış geri sayımlar..karanlık çöküp el ayak çekilince oluyorsun sorgulayıp düşünen olgun bir insan , başlıyor puzzle gibi hayatın parçalarını birleştirmeye...yıllar önce yaşadığı ,elinin altın da olduğu halde göremediği parçalar nasıl da uçuşarak yerlerini buluyorlar..ah keşke diyerek yaşayamadıklarımıza içten içe hayıflanırken bugün bizleri gelmemiz gereken yere getirdiğini ailenin değil Yaradanın kullarını nasıl eğittiğini gözleri yaşlarla farkediyor insan..öğütlerle değil yaşayarak deneyerek bata çıka öğreniyor ve öğrendiği zaman anlıyor verilen öğütlerin neden verildiğini insan...Meğer bir ben varmışım bir de beni Yaradan...D.K