İlk önce gökyüzü ile başlayalım.. Teşekkür ederiz bizimle ağlayıp içimizdeki ateşi söndürmeye çalıştığın için.

Bir an susuyorum, oturup bir köşeye uzun uzun düşünüyorum. Kendime acıyorum insanlığa acıyorum..

İnsanlık öyle bir bitti ki düşmanlığı bile beceremedik.

Artık kabul etsekte etmesekte paramparça oldu günler ve geceler.

Bir Hayal geliyor gözlerimin önüne. Bir anne... Asla oğlundan haber alamayacağını bildiği halde telefona öyle bir sarılmış ki onun aramasını bekliyor. Kah basını kaldırıp oğlunun duvardaki resmine bakıyor kah telefonunda oğlundan gelmiş olan eski mesajlara...

Birinde takılıyor. Anne dışarısı cok soğuk kalın giyin, seni seviyorum.

Ve bu anne o guzel günleri hatırlayıp biraz daha ağlıyor.

Öyle bir garibiz ki espri tekrarlanınca gülmeyiz, ama aynı acıya defalarca ağlarız.

Ama Rabbim büyük. Bizi yaradan Allah, kimsede ne hak bırakır ne de ah....

Gün gelecek bu güzel annelerin, babaların ve yetimlerin ahıda, duasıda karşılıksız kalmayacak.

Ancak, bazı itler var ki, onları vicdanlarına havale ediyorum!

Ve onları, kendi vicdanları bile affetmeyecek biliyorum.

Basarabiliyorsanız eger

İyi günleriniz olsun.