Hayata dair.. Bir yazardan ufak bir alıntı.

Biz gökkuşağını çocukken sevdik. Rengarenk bir hayaldi bizim icin.

Biz çocukken bir tek yere dusunce canımız yanardı... Simdi?

İlk kez annem pazardan istedigim oyuncağı almadıgında anlamıştım hayatın acımasız olduğunu, zaten bizim hic bilgisayarımız, tabletimiz olmamıştı ki... Tek servetimiz misketimiz, topumuz ve ararkadaslarımızdı. Kırmızı kalemimi kaybedince anlamıştım degerini ve büyüyüp kaybedince yılları daha çok anladım hayatın ve zamanın degerini.

Cocukken hepimizin hayali değilmiydi mutlu olmak? Hic birimiz olduk mu bilemeyiz. Tek bildigimiz bizim eskiden rengârenk olan gokkusagımızın tek renk ve siyaha büründüğü... Biz yaşamın gerçekleri ve acıları ile adam olduk belki ama içimizdeki renkler soldu. Biz büyüdükçe dertler, kederler, önyargılar, güvensizlik anlayacağınız kotu olan herşey büyüdü. Bu saydıklarımız büyürken insani değerlerimizde o hızda küçüldü. Sanırım bir çoğumuz büyürken gülemedik ,ama gülmek icinde kimseyi aglatmadık.

Ya simdi... Yavas yavas herşeyinizi kaybeder olduk. Değerlerimizi, saygımızı, sevgimizi, güvenimizi, gülümsemeyi...

Bu değerlerini kaybetmeyen, gülümseyen güzel yüreklere, insana sevgi ve saygısı olanlara... Sabredin yagmurlarınız dinsin, gülüşleriniz gökkuşağı olup bütün dunyayı kucaklasın.

Mutluluğunuz daim olsun, Allah her zaman hepinizi güldürsün.. Biz mi?

Bir kuş misali bir gökyüzünde özgürce uçuyoruz, bir yeryüzünde bir ağacın dalına konuyoruz.

İyi günleriniz olsun...