Penceremden bakarken bir yandan kahvemi yudumlayıp bir yandan ağaçların dalların da kalan yaprakları düşündüm bugün..rüzgarın etkisiyle kalan 15-20 sararmış yaprak bir o yana bir bu yana savruluyorlardı...

Ne zaman kopup dalından toprağa karışacaklardı..diğer yapraklar düştüğü halde onlar beklemekteydi zamanını.. insan hayatıyla ne çok ortak noktası vardı..önce bahar da tomurcuklanıp filizleniyor sonra yaz boyu yemyeşil taptaze haliyle gönlümüzü ruhumuzu şenlendiriyorlardı, bir mevsim boyu dalında kalıp olgunlaşıyor ve sonbahara ulaştığın da ise sararıp kopup dalından , geldiği yere tekrar toprağa dönüyorlardı...Tıpkı ömrümüz gibi..olgunlaşmadan düşen yapraklar da vardı elbet dalına tutunamayan ,ilk baharı görüp yaza erişemeyen...

Ne çok biz saklıydık gelişi güzel baktığımız o ağacın yapraklarında...ve bir kez daha anladım ki bakmakla görmek arasında ki fark ne çok şey anlatıyordu perdelerle örtülü şu ruhumuza...iyi akşamlar..