Kırılan kalplerimiz, yıkılan hayallerimiz kimsenin umurunda olmadı hiç. Bizi yaralayıp yalnız bırakanlar, başkalarından en büyük yaraları aldılar oysa. Ama gel gör ki dönmeye yüzleri de kalmadı. Dönmesinler de zaten. Yaşattıklarının aynısını yaşasınlar demiyorum, yaşadıklarımızın yarısını yaşasınlar kâfi. Yine de biz bunca şeye rağmen, hala onların iyiliklerle buluşmasını isteyecek kadar çocuk yürekliyiz.

Bir gün gelip size aldıkları yaralarla beraber dönmek istediklerinde, sakın açmayın kapınızı !

Unutmayın o kapının yüzünüze nasıl bir şiddetle kapandığını.

Ve unutmayın umduklarını bulamadıklarında sizden başka sığınacak liman kalmadığını.