"

OKUYUNCA GÖZLERİNİZ DOLACAK

Bebeğimi görebilir miyim” dedi yeni anne.

Kucağına yumuşak bir bohça verildi ve mutlu

anne bebeğinin minik yüzünü görmek için

kundağı açtı ve şaşkınlıktan adeta nutku

tutuldu! Anne ve bebeğini seyreden doktor

hızla arkasını döndü ve camdan bakmaya

başladı.

Bebeğin kulakları yoktu...

Muayenelerde bebeğin duyma yetisinin

etkilenmediği sadece görünüşü bozan bir kulak

yoksunluğu olduğu anlaşıldı.

Aradan yıllar geçti çocuk büyüdü ve okula

başladı. Bir gün okul dönüşü eve koşarak

geldi ve kendisini annesinin kollarına attı.

Hıçkırıyordu. Bu onun yaşadığı ilk büyük hayal

kırıklığıydı; ağlayarak

“Büyük bir çocuk bana ucube dedi.”

Küçük çocuk bu kadersizliğiyle büyüdü.

Arkadaşları tarafından seviliyordu ve oldukça

da başarılı bir öğrenciydi. Sınıf başkanı bile

olabilirdi; eğer insanların arasına karışmış

olsaydı. Annesi her zaman ona “Genç

insanların arasına karışmalısın” diyordu ancak

aynı zamana yüreğinde derin bir acıma ve

şefkat hissediyordu.

Delikanlının babası aile doktoruyla oğlunun

sorunu ile ilgili görüştü;

“Hiçbir şey yapılamaz mı?”diye sordu.

Doktor; “Eğer bir çift kulak bulunabilirse organ

nakli yapılabilir”

dedi. Böylece genç bir adam için kulaklarını

feda edecek birisi aranmaya başlandı. İki yıl

geçti. Bir gün babası

“Hastaneye gidiyorsun oğlum annen ve ben

sana kulaklarını verecek birini bulduk ancak

unutma bu bir sır”

dedi. Operasyon çok başarılı geçti ve adeta

yeni bir insan yaratıldı.

Yeni görünümüyle psikolojisi de düzelen genç

okulda ve sosyal hayatında büyük başarılar

elde etti. Daha sonra evlendi ve diplomat oldu.

Yıllar geçmişti bir gün babasına gidip sordu:

“Bilmek zorundayım bana bu kadar iyilik

yapan kişi kim? Ben o insan için hiçbir şey

yapamadım”

“Bir şey yapabileceğini sanmıyorum” dedi

babası “fakat anlaşma kesin şu anda

öğrenemezsin henüz değil..” Bu derin sır yıllar

boyunca gizlendi.

Ancak bir gün açığa çıkma zamanı geldi.

Hayatının en karanlık günlerinden birinde

annesinin cenazesi başında babasıyla birlikte

bekliyordu. Babası yavaşça annesinin başına

elini uzattı; kızıl kahverengi saçlarını eliyle

geriye doğru itti; annesinin kulakları yoktu.

“Annen hiçbir zaman saçını kestirmek zorunda

kalmadığı için çok mutlu oldu” diye fısıldadı

babası”. Ve hiç kimse annenin daha az güzel

olduğunu düşünmedi değil mi? Gerçek güzellik

fiziksel görünüşe bağlı değildir ancak

kalptedir! Gerçek mutluluk gördüğün şeyde

değil asıl görünmeyen yerdedir. Gerçek sevgi

yapıldığı bilinen şeyde değil yapıldığı halde

bilinmeyen şeydedir!